Terugkijkend op mijn trouwdag zat ik nog wel heel erg diep in mijn eigen rouwproces. Ik vond het moeilijk dat ik aan zo’n nieuwe fase in mijn leven begon. Een fase van veel eerste keren maar zonder haar wijze raad en advies. Dat ik wilde trouwen met Steven was zeker, dat ik dit niet kon delen met mijn moeder viel me heel erg zwaar. Plannen maken, jurk uitzoeken en waarom moest zij nou juist missen op die grote dag?! Waarom kon ze niet nog gewoon een jaartje langer leven! Mijn jurk uitzoeken deed ik samen met mijn zus. Ik kon het simpelweg niet opbrengen om daar met meerdere mensen te zitten en niet met m’n moeder. Hoe meer mensen zeiden: geniet van de voorbereiding en de dag zelf, hoe moeilijker het voor mij werd of “nou dit sluit een nare periode voor je af!”. Als er iemand was geweest die toen had gezegd, ‘wat moet het moeilijk voor je zijn zonder je moeder’. Had een wereld van verschil gemaakt. Ik liet haar gouden ring omsmelten tot mijn trouwring. Ik hield mijn ketting met haar as erin om. We hebben foto’s van haar neergezet bij de ceremonie en op de feestlocatie. Zo was ze er die dag toch een beetje bij. Wat kan jij nu doen als een dierbare binnenkort trouwt maar ook een groot verlies te verwerken heeft? Benoem het en praat erover, lijkt heel simpel hè? Maar maakt voor iemand op dat moment een wereld van verschil. Zit jij op dit moment in een zelfde situatie? Je bent niet de enige die het daar moeilijk mee heeft.
