Ik ben Mariëlle, samen met mijn man Steven woon ik op een heerlijke plek in Veendam met onze paarden, honden en nog veel meer dieren. In mijn vrije tijd ben ik graag bij de paarden of lekker aan het wandelen met de honden. Eigenlijk zijn er zoveel dingen om op te noemen die ik leuk vind om te doen waardoor ik ook altijd druk bezig ben en vooral niet stil kan zitten. Ondanks dat ik sinds een aantal jaren door een ongeluk gelimiteerd ben in de dingen die ik kan, probeer ik daar een positieve draai aan te geven.

Als gevolg van het ongeluk kan ik niet meer werkzaam zijn als fysiotherapeut. Ik ben daardoor op zoek gegaan naar een ander beroep wat ik ook heel leuk vindt. Doordat mijn moeder door een vreselijke ziekte overleed ben ik daar achter gekomen! Dat is namelijk om mensen te helpen die te maken hebben met een soort van rouw en verlies, of dit nou gaat om verlies door overlijden, scheiding, ziekte, miskraam, werk, pensioen of emigreren en nog veel meer.

Ik ben opnieuw gaan studeren en mijn specialiteit is rouw en verlies begeleiding voor zowel kinderen als volwassenen en stervensbegeleiding. Als mooie aanvulling hierop volg ik nu de studie Psychologie. Toen mijn moeder ziek werd en ik voor haar zorgde ging het allemaal zo makkelijk. Ik studeerde, zorgde voor het huishouden, voor mama, oma, mijn broertje & zus (die hielpen ook veel mee maar ik ben toch de oudste), paardrijden, hobby’s en alles liep gewoon door. Het was een tijd met veel verdriet maar vooral met heel veel plezier, liefde en dankbaarheid. Dankbaar voor alle mooie momenten met elkaar. We wisten allemaal dat het geen jaren zou duren voordat deze mooie tijd afgelopen zou zijn en nooit meer terug zou komen.

Ik weet dan ook hoe belangrijk het is om ook in de periode van ziekte het met elkaar te doen. Ik kan daarom uitstekend in deze periode de helpende hand bieden. Hulp om er met elkaar voor te staan, het samen te doen. Niet in alle situaties draait het uit op een overlijden maar ik kan ook, tijdens en na deze moeilijke tijd, zowel de persoon die ziek is, en komt te overlijden, bij staan als de familie en geliefden eromheen.

Nadat mijn moeder overleed leek de tijd stil te staan. Nooit verwacht dat een mens zoveel verdriet zou kunnen hebben. Mensen zeiden goed bedoeld vaak het wordt makkelijker, het slijt wel. Waarop ik ieder jaar weer dat het nog net zoveel pijn doet als 2, 3, 4 jaar geleden. Nu weet ik dat je moet leren leven met het gemis en verdriet. Je leert leven met een leeg plekje, je leert leven met het verdriet, met het gemis. Wat je ook leert is dat iedereen op een andere manier om gaat met rouw. Doordat ik weet hoe moeilijk dat rouw proces kan zijn zou ik graag andere mensen willen helpen om deze tijd door te komen en ook in deze periode het beste ervan te maken. 

Sta je alleen in de regen? Zullen we dan samen proberen te staan of misschien wel te dansen in de regen?