Het is laat, het ziekenhuis is donker en leeg. Ik zit al een tijdje naar de grond te staren, mijn moeder slaapt. De dokter komt binnen met een ernstig gezicht. Geen goed nieuws, nou dat was te verwachten. Mijn moeder zat met tranen in haar ogen en zei niks. De dokter begon te vertellen dat de tumor inmiddels meer organen verpletterd en overneemt dan gehoopt. Zo ook de nieren. De enige optie is nog een nier-drain om urine direct vanuit de nier naar buiten te laten komen. De dokter vond het zelf niet echt een goed plan volgens mij maar mijn moeder was vastbesloten. Deze optie wou ze nog met beide handen aangrijpen. Maar waarom wilt u dat? Omdat ik dan zo weer een paar weken langer bij de kinderen ben. Nu denk ik dat ze heel goed doorhad dat we die tijd nog nodig hadden om alle praktische zaken te regelen. Zaken die geregeld moesten worden zodat wij ons ook zouden kunnen blijven redden als ze er niet meer was. Schijnbaar was dat voor de dokter genoeg reden om in actie te komen. Ze rijden m’n moeder naar een andere afdeling en ik loop in een harde pas mee het ziekenhuis door. Even later zit ik in een donkere wachtkamer te wachten tot ze klaar zijn. Geen idee van de tijd maar het leken uren te zijn. Ze rijden haar naar buiten en ik zie aan haar gezicht dat ze veel pijn heeft gehad. De dokter zegt: ‘kijk u dochter zit er nog’, mijn moeder lacht lief en ik loop hun richting op. ‘Hoe is het mam’? ‘Wel goed lieverd.’ De dokter glimlacht naar mij en zegt ‘Wat een dappere moeder heb je’. Voor iedereen die nu in een zware periode zit van een ernstige ziekte of een geliefde die ernstig ziek is. Vergeet niet te kijken naar de momenten waarop er heel veel liefde, trots of bewondering is. Spreek dit ook uit naar elkaar. Het kan er zomaar voor zorgen dat alles die dag er net even wat rooskleuriger van wordt.
