Ik ben groot geworden met altijd pony’s en paarden in mijn leven. Het was zo’n groot onderdeel in mijn leven en er ging zo ontzettend veel tijd in zitten. Zes dagen per week reed ik paard. Nu heb ik, na het ongeluk, voor bijna alles wel vervanging gevonden of een manier waarop het wel goed lukt. Alleen voor het paardrijden niet. Geen andere hobby wat ik net zo leuk vind en waar ik net zo veel plezier uit haal. Geen manier om toch op regelmatige basis te kunnen paardrijden. Soms doet het pijn om anderen te zien paardrijden en soms brengt me het groot plezier. Soms doet het pijn om door de stallen te lopen en soms brengt me het groot plezier. Maar altijd doet het me pijn als ik op paard zit en niet meer kan wat ik kon. Niet meer het niveau halen wat ik had lijkt nog moeilijk om te accepteren. Ik ben ervan overtuigd dat voor alles wat ik niet meer kan door het ongeluk iets op de plek komt en ik ben er ook van overtuigd dat ik een manier vind dat ik deze leegte kan opvullen met de paarden. Tot die tijd zeg ik maar dat ik ervan geniet om ze te verzorgen en te zien maar in werkelijkheid ligt dat wat ingewikkelder. Is er iets wat jij door een chronische aandoening niet meer kan waar ook geen volwaardige alternatief voor is gevonden?
