Jarenlang was ik mantelzorger voor mijn moeder. Een dankbare, soms zware taak. Mijn hele leven was ingericht om mijn moeder zo goed mogelijk te kunnen helpen. Toen ze overleed moest ik niet alleen haar missen maar ook mijn hele dag structuur opnieuw inrichten. Wie ben ik zonder haar? Hoe kan ik mijn dagen nu zinvol laten verlopen? Wat doe ik met alle tijd die ik nu over heb? Ik vond het ontzettend moeilijk om daar mee te leren leven en weer een nieuwe invulling aan te geven. Het is ook een onderwerp wat niet vaak besproken wordt, de rouw naar een periode van mantelzorg. Vaak wordt gezegd: nu heb je weer lekker alle tijd voor jezelf. Wat een rust voor jou en nog veel meer, lief bedoelde, opmerkingen die totaal niet helpend zijn. Ga er dus nooit van uit dat iemand na een intensieve periode van zorgen voor, blij is om die ruimte en tijd weer te hebben. Wan het opnieuw leren leven zonder die zorg is niet voor iedereen even makkelijk! Ik heb zoveel respect voor alle mantelzorgers. Jullie offeren een deel van je eigen leven op voor iemand waar je heel veel omgeeft en dat is de mooiste taak die je kan uitvoeren uit liefde.
